Fietsers onderweg

Fietsers of klanten, en gesponserde fietsers van de vakantiefietsshop.

[2011] Manu S. Fietsvakantie in Thailand.
Tijdens een fietstocht in Thailand heb ik bij een van de tempels in Nakhon Ratchasima een korte rustpauze gehouden. Op bijgaande foto zie je dat ik met twee monniken sta te praten. De monniken waren vriendelijk en heel erg nieuwsgierig.

Maar laat ik mij even voorstellen. Mijn naam is Manu en ik heb verschillende hobby's, één daarvan is het fietsen. Op jongere leeftijd ben ik zelfs een tijdje lid geweest van een fiets-sportvereniging, om aan wielrenwedstrijden te kunnen deelnemen. Ik ging ook vaak op de fiets op vakantie en ben dus een echte: “Bicycle Lover”.

Tegenwoordig ga ik meestal per vliegtuig op vakantie en naar Thailand; mijn vrouw is daar geboren en getogen. Als ik in Thailand ben maak ik een paar maal per week een korte dagtocht (70-100 km). Mijn vrouw is geen fietser en daarom wil ik niet te lang onderweg zijn. Als ik een dagtocht maak neem ik bij voorkeur deel aan een georganiseerde tocht, met een paar honderd deelnemers, maar als dat niet lukt fiets ik mijn rondje gewoon alleen. Tijdens een van die rondjes heb ik de tempel in Nakhon Ratchasima aangedaan.

Jaren geleden heb ik al eens in Thailand gefietst en vergeleken met toen is het fietsen er minder gevaarlijk geworden. In Thailand fiets je namelijk hoofdzakelijk over snelwegen waar de auto’s langs je heen razen; redelijk gevaarlijk. Anno 2012 hebben alle snelwegen een strook voor bromfietsers en wordt je niet meer zoals vroeger herhaaldelijk van de weg gedrukt. De snelwegen waarover je fiets zijn vaak erg druk, je vraagt je af waar al dat verkeer vandaan komt.

In Thailand wordt de fietser verondersteld de auto voorrang te verlenen en het tegen de stroom in rijden van bromfietsen (of van een auto) op jouw weghelft is er niet ongewoon. Bromfietsers rijden hier trouwens 60 à 80 of meer kilometer per uur en je moet niet raar opkijken als er 3 of 4 personen op één bromfiets zitten.

Het is in Thailand erg warm – boven de 35 graden Celsius – maar dat geen probleem als je rustig fiets en onder je fietshelm een wit petje of witte banda draagt; als je stopt zou ik wel direct de schaduw opzoeken. De natuur is er niet zo imponerend, vind ik, maar elke natuur heeft haar eigen aantrekkingskracht, zelfs een zandwoestijn.

Het door Thailand fietsen is vooral leuk als je met z’n tweeën bent of met een groepje; veel zaken worden er niet zo strikt genomen als bij ons, wat een gevoel van vrijheid geeft en aanleiding vormt tot heel wat onderlinge discussies. Het eten is er lekker en het overnachten in een guesthouse is er niet te duur. In met name Bangkok kan je in gespecialiseerde winkels goed terecht voor de aanschaf van fietsonderdelen of een fiets. Wat er te koop wordt aangeboden is wat duurder dan bij ons.

Als ik in Thailand fiets denk ik af en toe wel met weemoed aan het fietsen in Europa. Veel Europese landen kennen naast de snelwegen (die daar verboden terrein zijn voor de fiets) ook veel B-wegen met weinig verkeer. Bovendien houdt men in Europa qua wegenplanning meer rekening met het fietsverkeer dan men in Thailand doet.

Mijn top-fietsland is en blijft Zwitserland. Dat land heeft een uitgebreid wegennet van onverharde paden die door prachtige bergachtige omgevingen leiden. Over die paden kan je rustig en veilig fietsen omdat zij voor gemotoriseerd verkeer verboden zijn. Qua wegen en natuurschoon zijn Oostenrijk, Duitsland, Luxemburg, België, Frankrijk en Italië ook aantrekkelijke fietslanden, vind ik. Last but not least maak ik graag een fietstocht door Zuid-Limburg, over die stille en smalle landwegen met hoge bermen; wonderlijk mooi.

[2011] Pauline en Wim Opmeer onderweg naar Zuid-Afrika.
In April 2011 zijn wij (Pauline en Wim Opmeer, twee documentaire fotografen) gestart met een reis van een jaar, met een VW camper, via Oost Europa, Turkije en Oost-Afrika naar Zuid-Afrika. Doel: de effecten van duurzame samenwerkingsprojecten belichten.

Met concrete beeldverhalen laten we zien hoe belangen van ontwikkelde en ontwikkelende economieën elkaar kunnen versterken. Beeld is een krachtig middel om een breder publiek te bereiken en te betrekken. Door middel van foto's, korte teksten en HD-filmpjes willen we laten zien wat het effect is van moderne vormen van ontwikkelingssamenwerking. Doel: stimuleren dat de overheid, bedrijven en organisaties investeren in een duurzame samenwerking tussen Europa en werelddelen als Afrika. De projecten die wij bezoeken hebben een belangrijke rode draad, nl. zelfredzaamheid. Geld geven is duidelijk geen lange termijn optie. Je kan de ondernemers een duwtje in de rug geven om ze in het zadel te helpen, maar daarna moeten ze zichzelf kunnen bedruipen. Je moet de mensen leren vissen i.p.v. ze vis te geven.

De reportages die wij van de projecten maken vormen de basis voor een interactieve website, een boek en een onderdeel van de internationale fototentoonstelling GRID 033 die van 18 mei tot en met 13 juli 2012 in Amersfoort wordt gehouden. Op onze website www.gain2gether.nl kan je meer lezen over dit project. Via onze beeld blog, The catch of the Day, kan je onze belevenissen blijven volgen.

De grote afstanden leggen we af met de camper voor het lokale verkeer gebruiken wij de fietsen. Een geweldiuge combinatie want alleen met de fiets zouden wij nooit al deze projecten in een jaar bezocht kunnen hebben. 

[2011] Inge de Groot Via Rome onderweg naar Nepal.
Normaal zit ik met veel plezier 40 uur per week op kantoor. Bij mooi weer ga ik wel wat schuiven op mijn stoel en beginnen mijn benen spontaan te ‘luchtfietsen’ onder het bureau, want fietsen staat bij mij op nummer 1! Naast fietsen is een van mijn passies reizen en heb ik sinds kort de voordelen van social media ontdekt. Deze zomervakantie fietste ik dan ook al twitterend naar Rome!

De fietsreis
Rond 15 augustus stapte ik al twitterend op de fiets. In 24 dagen waarvan 1 rustdag ben ik via Maastricht naar Basel, Florence en uiteindelijk in Rome aangekomen. De totale afstand 2200 km. (gemiddeld rond de 100 km per dag). Ik heb geslapen op twintig campings, een Bed & breakfast en twee nachten in een stal in het stro. In de stal was ik gestrand toen ik werd overvallen door noodweer met sneeuw. Dit was net 3 km voor de Splügenpas (2100 meter) in Zwitserland. Door het noodweer kon ik niet verder fietsen. In het radio-interview bij Q-Music met dj Jeroen van Inkel vertelde ik hem dat de Splügenpas een van mijn valkuilen zou kunnen zijn. Maar deze valkuil werd uiteindelijk het hoogtepunt van mijn fietsreis! De hele nacht had het gesneeuwd/geregend en gehageld. Het resultaat was dat ik met volkomen besneeuwde bergtoppen de Splügenpas over ging. En wat waren de uitzichten magnifiek. Door al dit moois vergat ik bijna dat ik een pas van ruim 2100 m. aan het overgaan was. Ik vloog de pas bijna letterlijk over.

Na de pas begon ik aan een afdaling van meer dan 23 km, waarna ik Italië soepeltjes inrolde. Uitzicht op het Comomeer met allemaal kleine zeilbootjes en op de achtergrond hoge bergen. In een woord adembenemend en dat allemaal op 1 dag.

De Splügenpas was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt.

Twitteren – Social Media
Tijdens de fietstocht plaatste ik om de vijf dagen filmpjes op Twitter om mijn 630 volgers mee te nemen in ‘beeld en geluid’. Tevens plaatste ik ze op facebook, zodat het thuisfront op de hoogte was van waar ik was en wat ik onderweg meemaakte. De filmpjes heb ik met veel plezier en energie gemaakt. Resultaat: 5 filmpjes zodat eenieder kon genieten van de mooie uitzichten, de wisselende landschappen! Geïnteresseerd in de filmpjes zoek op www.twitvid.com. zoeken op Inge de Groot. Volgen kan ook via twitter @ingedegroot

Het bereiken van de eindbestemming
Na uiteindelijk 24 dagen bereikte ik Rome! Wat een ontlading en wat was ik blij dat ik Rome had gehaald. Midden op het St. Pietersplein heb ik bijna letterlijk gedanst over het plein. Heerlijk zo’n groot plein. Het bereiken van Rome, het einddoel, was een waar ‘kippenvelmomentje’.

Mijn conclusie is dat doorzettingsvermogen veel mogelijk maakt. “Ik kon bijna niet geloven dat ik 2200 km in 24 dagen had afgelegd. De reacties en felicitaties waren overweldigend. Als je iets niet probeert, dan weet je ook niet of je het kunt. Je reist alleen, maar juist dan heb je zoveel contact met anderen. Eigenlijk vind ik het jammer dat het nu is afgelopen.” Het was een mooie uitdaging en tevens een mooie warming-up om mijn grote droom in de praktijk te brengen: op de fiets naar Nepal (15.000 km).

Wie wordt mijn volgende shirt sponsor?

Inge de Groot: trots op de foto, omdat ze fietsend vanuit Nederland Rome heeft bereikt.

TravelingTwo: Andrew & Friedel — two Canadians who set off in 2006 to travel around the world by bicycle.

Our total bike bike touring experience before this trip was made up of short commutes to work along flat cycle paths and the odd day trip, with plenty of stops at nice restaurants along the way. We’re still not quite certain how that translated into the situation where Friedel said “Let’s bike around the world” and Andrew said “Sure. Why not?” Perhaps that ultimately says a lot about the kind of people we are – people with a zest for life, who don’t procrastinate when an idea speaks to us.

[2011-03] Gee Hurkmans: fietstocht in Zuid-Marokko.

Een stukje uit z'n reisblog: DE DESERT HIGHWAY

De N12 van Tata naar Akka (ah, het exotische van de namen!) is niet meer dan 4 meter breed. Het wordt de “Desert Highway” genoemd, en loopt helemaal naar het westen, naar Goulimine. Geen mensen, geen dieren, en gemiddeld twee auto’s per uur. Het is niet de “desert propre”, maar wat de Marokkanen “semi-desert” noemen; een dor, vlak landschap met her en der wat korte, bladloze struikjes. Er waait een harde kopwind, en ik doe bijna 6 uur over het stuk van 60 km. Moe en gezandstraald kom ik aan in Akka, en daardoor ziet het er waarschijnlijk nog meer nondescript uit dan het is.

Ik neem een kamer in het enige cafe-hotelletje, Tandoult, waar ik Said ontmoet. Hij beweert de enige Marokkaanse lange-afstands fietser te zijn. Ik geloof hem op zijn woord! Hij blijkt een kamer naast de mijne te hebben en nodigt me uit om onder het genot van een kop zoete thee elkaars fietsverhalen te delen.

De volgende ochtend laat de overvriendelijke uitbater mij op het vettige schermpje van zijn calculator zien wat ik hem schuldig ben: een slordige 2.750 Dirham (zo’n 250 euro!). Ik denk aan discalculie of anders een defecte zakjapanner, aangezien we de avond ervoor op 50 Dirham waren uitgekomen voor alleen de kamer, en lach mijn “Je maakt natuurlijk een grapje” gezicht. Hij roffelt nog wat op het miniscule toesenbordje, tovert er nu 325 Dirham uit en kijkt me hoopvol aan. Als ik hem vriendelijk en gedecideerd aan blijf kijken roept hij de hulp in van een van de gasten en uiteindelijk laat hij mij stralend een bedrag van 105 zien. Voor kamer, avondeten en ontbijt. Als ik vertrek en al bijna op de fiets zit, loopt hij naar buiten met een flesje water voor onderweg. Ik ben blij dat ik hem een mooi fooi heb gegeven!

www.geehurkmans.nl

 [05-2011] Jan Willem en Sylvia onderweg in Friesland, ze zijn aan het trainen voor een langere tocht.